DEĞER

Dostlara, kız&erkek arkadaşa, aile bireylerine, esnaflara, hocalara, tabiata; yani açık açık ‘canlı’ olan her şeye değer yüklüyoruz hayatta. Bazen yüzdelerimiz bir aşağı, bir yukarı oynuyor bazen kum saatimiz doluyor ters çeviriyoruz. Hadi baştan diyoruz. Çok seviyoruz; insanı, yaşamı, beraberliği. Bizi biz yapan şeylere tutkuluyuz. Böyle büyümüşüz, böyle büyüyenler böyle yetişmemeliler. Kırgınız, tebessüm etmemenize. Etkenlerimiz, edilgenlerimiz var hayatın içerisinde. Doğru kullanmayı unutuyoruz. Yediğimiz emniyet kemeri cezasına öfke besliyorken, bir kaç kilometre ötede ki kazanın korkusuyla sessizce kemeri çekiyoruz yukarıdan aşağı. Hatırlarmısın lütfen, bugün 24 saatinin içerisinde aynı olaya hem sinirlenip, hem hak verdiğin anı? Hem yaptığını, hem sana yapılanı hatırlarmısın? Değişiyoruz. Değişmekte zorundayız, insanız. Doğruyu yanlış ile, yanlışı doğru ile müsamere etmeden varacağımız bir sonucumuz yok çünkü. İnsanı değil, insanın üstündekini, insanın cebindekini hatta insanın yanındakine ayrı ayrı değer biçiyoruz. İnsanın, insan olarak değer görmesi 3 madde ile netleşir.
-1 İnsanın, insanla sohbeti
-2 İnsanın, insanla göz teması
-3 İnsanın, insana hoşgeldini& sağlıcağı
Öyle bir noktadayız ki sohbetlerimiz tıkalı, gözlerimiz kaçık, karşılayışımız cebine, uğurlayaşımız; insanın, insanın verdiğine bakar duruma gelmiş. Nefret ile büyüyen toplumun gün doğum çizginsindeyiz. Mutluluk değil konuştuğumuz, alt yazısı çizilmiyor. Nefreti toparlamak, nefreti doğmadan, batırmanın son uğraşlarındayız. Bahar yapraklarını süpürmek ile vergi kaçırmanın değer çizgisindeyiz. Yaptığının kendinden topluma yayıldığı, yaptığının toplumdan kendine kaldığı iki insan arasında ‘yenilen değere’ sahipiz. Ya empati yapacağız ya ön yargılarımızın altında kalacağız. Göz kapaklarımızın açıldığı an değişecek akan nehirin rengi. Sahip olduğumuzun aslında kendimiz olduğunu öğrendiğimizde tekrar biz olacağız. O an gülümsediğin anın olucak, sorgula, üret, paylaş. Hepimiz gülümseyelim..